Tijdens een winterwandeling kwam ik langs een oud herenhuis, waar een jonge vrouw woonde, en een pijnlijke herinnering uit de tijd dat ik juist gearriveerd was in de stad, en elke ochtend eenzaam koffie dronk in hetzelfde café.

Iedere ochtend werd ik door de jonge vrouw bediend. Er hing veel seks om haar heen. Als ze de koffie neerzette, scheerden haar borsten langs mijn neus. Ik kreeg de indruk dat ik haar favoriete koffiedrinker was.

Al vlug begreep ik dat zij kwetsbaar was, beschadigd en vroeg in de steek gelaten. Haar moeder had altijd een papegaai op haar hoofd. Tijdens een vakantie, ze zat nog niet zo lang op zwemles, vloog die papegaai van dat hoofd in een bergmeer, en gooide de moeder de dochter achter die vogel aan het water in.

Ik raakte geobsedeerd door een dubbele reddingsfantasie. Er was maar één weg uit haar en mijn misère, en dat was de weg van het vlees. Het probleem was: er stond te veel op het spel. In haar nabijheid was ik een lege huls met jagende hormonen, die communiceerde in korte, paniekerige klanken.

Op een moedige dag vroeg ik of ze zaterdag koffie wilde drinken. ‘Zaterdag ga ik verhuizen’, zei ze. De jonge vrouw en ik hebben toen beiden een vreemd hoog stemmetje waargenomen, dat mijn mond gebruikte om te zeggen: ‘Hulp nodig?’

Niet eerder heb ik mezelf zo rauw en roekeloos vervloekt als in de dagen voor de grote erotische verhuizing. Ik kende haar niet eens.


Lees voor de treurige afloop De Pers

Bron: De Pers