Afgelopen dinsdag besprak de PVV-fractie de ‘democratiseringsagenda’ van fractielid Hero Brinkman. Het resultaat is bekend: de PVV blijft een overzichtelijke vereniging met één lid (Wilders), geen jongerenclub, geen inspraakmogelijkheden. Kortom, alles blijft bij het oude. Velen, ook in deze krant, vinden dit niks en ondemocratisch. Ik ben het daar niet mee eens. Het klassieke vrijheidsrecht van vereniging biedt de PVV de mogelijkheid en het recht haar organisatie in te richten zoals ze zelf wil.

Als CDA-lid heb ik goede herinneringen aan het grootse partijcongres in Arnhem begin oktober. Daar straalde de kracht van een partij-organisatie, van een volkspartij. In Arnhem waren mensen uit het hele land. Prominenten als de oud-premiers en mensen die voor het eerst een congres bezochten. Boeren, studenten, directeuren, Groningers, Zeeuwen en Amsterdammers. Mensen die Verhagen steunden en die mordicus tegen waren. Mensen die rationele afwegingen maakten en mensen vol emotie (Eurlings).

Prachtig. Nimmer toonde een partij zo sterk een intern debat en nimmer kwam oprechte betrokkenheid, van voor- en tegenstanders, zo pregnant naar voren. Acht uur live op de buis en slechts verslagen in kijkdichtheid door Ik hou van Holland. Inderdaad, ‘congressen kopen geen straaljagers’, maar ze tonen wel inspraak, toespraak en samenspraak, die politici niet kunnen negeren. Een partij met één lid kan zo’n evenement niet organiseren.
Lees verder in De Volkskrant

Bron: link