Wanneer Editie NL langskomt met vragen over de financiële stabiliteit van Portugal, SchoolTV alles wil weten over de eurokoers en maandblad Kijk een mail stuurt met vragen over economische zeepbellen, dan weet je dat het weer goed mis is op de financiële markten. Voor mij is de belangstelling van deze media in elk geval een prima indicator voor onrust op de financiële markten, minstens zo goed als oplopende spreads en stijgende koersen van credit default swaps. Ze komen met onbevangen vragen, die niet-financiële journalisten. 'Waarom is er iedere seconde een andere euro-dollarkoers?' (Goeie vraag, welk hoger doel dienen die snelle fluctuaties eigenlijk?) 'Hoe weet je dat er een zeepbel is?' (Dat weet je helaas pas na het knappen ervan, als iedereen roept dat hij het al jaren aan zag komen.) En: 'Hoe lang houdt de euro nog stand?' Supereuro Die laatste vraag komt telkens terug. Een antwoord heb ik niet. Het internet is vergeven van Dr. Dooms die met stellige overtuiging het einde van de Europese munt aankondigen. Na Ierland valt Portugal. Dan volgt onontkoombaar Spanje. Dat land is te groot om te redden en de euro stort ineen. Noord-Europa waagt misschien nog een tweede poging met een nieuwe supereuro. Elders worden de oude drachmen, lires en peseta's weer tevoorschijn gehaald. Een heerlijk idee, vinden ook sommige Nederlanders. Tijdens de Dag van de Belegger vroeg een aanwezige: 'Wat hebben we eigenlijk met onze guldenmunten en -biljetten gedaan?' Mijn antwoord - 'Die hebben we "gewokkeld" en "versnipperd"' - stemde de vragensteller droevig. Opbreken van de Euro Euroscepticus Bruno de Haas schreef afgelopen maandag op deze plek in de krant: 'Er zijn twee manieren om Griekenland en Ierland te helpen. De eerste is door ze schuld kwijt te schelden. De andere is het opbreken van de euro.' Klinkt stoer, maar ik kan er mijn hersens niet omheen vouwen. Hoe kan het einde van de euro deze landen helpen? Stel dat Griekenland de harde euro afschaft en de zwakke drachme weer invoert. De Griekse staatsschuld geldt in euro's, dus hoe zwakker de drachme wordt, des te moeilijker wordt het om de schuld af te betalen. Dat klinkt niet als een oplossing. Eenzijdige schuldsanering Het alternatief is dat de Griekse overheid besluit de schuld niet in euro maar in drachme terug te betalen. De schuldeisers zullen daar nooit vrijwillig mee instemmen, dus dat is in feite een eenzijdige schuldsanering. Invoering van de drachme levert dus slechts twee nieuwe manieren op om de schuld niet terug te betalen, boven op optie één van De Haas: schuld kwijtschelden binnen de monetaire unie. Default in drie verschillende smaken, dat is het weinig voedzame menu van de eurosceptici. Plus als toetje een grote devaluatie van de nieuwe nationale munt, waardoor het probleemland verandert in een exportmachine en uit de problemen groeit.

Bron: Financieele Dagblad