Het debat ging over asiel en immigratie, en minister Leers boog zich in het regeringsvak over een stapel papieren. Hij legde een leeg A4-tje in de breedte over een bedrukte, en zette met behulp daarvan rechte lijnen in de tekst. Ook plaatste hij enkele kruisjes in de kantlijn. De heer Leers ging zorgvuldig te werk, je kon er niet omheen.

Soms werd hij even uit zijn concentratie gewekt. Dan keek hij op, in het lachende gezicht van een spreekster, en lachte hij zonder reserve met haar mee. Sommige mensen kunnen ook zo zorgeloos meelachen met lachende mensen op tv. Het duidt op een open geest en hart; een inlevingsvermogen waar je u tegen zegt.

Zowel in als rond Leers hebben zich de laatste tijd enkele mooie veranderingen voorgedaan. Als vroeger zijn moeder iets zei over de ontwrichtende werking van de toestroom van moslims, sprak hij haar niet vermanend toe – ‘zo’n relatie hadden we niet’, zei hij in de Volkskrant. Hij zei: ‘Dat kun je niet maken, mam.’

Over Wilders zei hij: ‘Hij is de vleesgeworden voorman van alle ordinaire vuilspuiters op internet.’ Intussen is Leers tot het kabinet toegetreden, privé door Wilders toegesproken, in het openbaar door hem uitgescholden, en zegt hij: ‘De samenleving heeft leiders als Wilders nodig.’ En: ‘PVV’ers zijn heel plezierige mensen.’

Alles is liefde, liefde is alles – over Leers wordt gezegd dat hij als burgemeester van Maastricht brandweerauto’s uitdeelde in Bulgarije om een privé-investering in een vakantiebungalow te redden. De nieuwe blik van de nieuwe Leers dwingt ons met nieuwe ogen naar hem te kijken. Misschien heeft hij de Bulgaren slechts een plezier gedaan. Ja: zoals missionarissen bijbels uitdelen, deelt Leers zijn brandweerauto’s uit.

Het debat ging voort. Als iets werd gezegd over asielzoekers die door hem bij vrieskou op straat worden gezet, keek hij op, en stond zijn gezicht even met licht onthechte verwondering op de enigszins magere nek. Later nam hij een arceringstift, een groene, die had hij meegenomen, en bracht daarmee enkele kaarsrechte arceringen aan. Eigenlijk, zo moest je toegeven, was hij best lief.

Lees Verder in De Pers
 
     

Bron: De Pers