Een half jaar hield hij kaken op elkaar, maar vlak voor het einde van het jaar doet Jan Peter Balkenende nog een keer zijn mond open. Het was het jaar van zijn roemloze vertrek, van zijn smadelijke verkiezingsnederlaag. ‘Ontzettend zuur’, vindt de oud-premier. En lag het ook een beetje aan hem? Nee zeg, kom op nou!


Zo zelfkritiekloos als Balkenende het land acht jaar heeft geregeerd, zo zelfkritiekloos kijkt hij terug in het partijblad Christendemocratische Verkenningen. Weinig terechtgekomen van het normen-en-waardendebat? ‘Ik deel die kritiek niet.’ Was de partijtop onder hem te gesloten? ‘We moeten in het CDA oppassen te veel aan personen op te hangen.’ Ging het niet te veel alleen over economie? ‘Ik herken me niet in het beeld.’

Balkenende wil nog liever dood gevonden worden dan ruiterlijk een fout erkennen. Zo kennen we hem weer, maar hij is zeker niet de enige aan het Binnenhof die moeite heeft met openbare zelfreflectie.

Lees verder in De Pers

Bron: De Pers