De publieke emotie bij begrafenissen van bekende figuren lijkt steeds groter te worden, schrijft NRC naar aanleiding van de bewogen begrafenis van Coen Moulijn. Het begon met de dood van prinses Diana (in 1997). In Nederland zijn de ijkpunten de dood van Pim Fortuyn (2002) , van André Hazes vanaf de middenstip (in 2004), de begrafenis van Jos Brink in 2007 (live op televisie) en nu dan Coen.
„Het is in de jaren negentig begonnen”, zegt Joep de Hart  van het Sociaal Cultureel Planbureau. Misschien was de plotselinge publieke rouw in Zweden na de moord op oud-premier Olaf Palme in 1987 een van de eerste tekenen. En waarom het juist in Nederland wortel schoot?  „Nederland is een archipel van subculturen, het is niet meer één groot land. Dat maakt het belangrijker dat gebeurtenissen waarin die eenheid en saamhorigheid wél benadrukt worden, groter en openlijker gevierd worden. Je ziet duidelijk dat nu bij Coen Moulijn het verbrokkelde Rotterdamgevoel weer bijelkaar wordt geraapt.”
Maar is het erg, al die emotie? „Nee hoor”, zegt Agneta Fischer, hoogleraar sociale psychologie. „Het maakt de banden hechter.  Het samen delen van emotie is niet slecht. Pas als de sociale omgang alleen maar gebaseerd wordt op dat het vroeger zoveel beter was, gaat het mis. Maar verder is het tamelijk onschuldig. Er is behoefte aan samen dingen beleven, en de dood van een grootheid als Moulijn is dan een goede aanleiding.”
In NRC Handelsblad (nog) niet online.

Meer berichten:

Dominee in VS: "Sluit alle homo's en lesbiennes op tot ze uitsterven"

Post-operatie corset om een zandloperfiguur te krijgen

Wie is Priscilla Chan, de vrouw van Mark Zuckerberg?

Kijk hoe deze lawine een halve Zwiterse Alp meesleurt

DSK verdacht van groepsverkrachting

7 tips om een van de belangrijkste oorzaken van scheidingen te voorkomen