Voor de verkiezingen riepen GroenLinks en D66 de regering op om de mogelijkheden voor een trainingsmissie in Afghanistan te onderzoeken. NRC Handelsblad: ‘Zij gaven daarmee een duidelijk politiek signaal af. Zij toonden zich verantwoordelijke partijen, die na de verkiezingen regeringsverantwoordelijkheid konden dragen.’

Het is een specifieke kijk op het begrip verantwoordelijkheid. Je wilt iets liever niet, omdat je het gevaarlijk vindt, zinloos of wezensvreemd, maar steunt het toch. Een missie naar een oorlogsgebied sturen is voor GroenLinks misschien niet voor de hand liggend, en juist daardoor erg verantwoordelijk.

Om de boel een beetje met het geweten in overeenstemming te brengen, zorg je dat de Nederlanders met zo weinig mogelijk wapens gaan. Hoe minder wapens, hoe verantwoordelijker het is. We hoeven ons waarschijnlijk niet te verheugen op de verantwoorde vertoning van openbaar verdriet als straks een halfbewapend pelotonnetje in een hinderlaag is gelopen.

Zo werkt het – misschien ben ik de laatste die het ziet. Je wordt groot met standpunten en overtuigingen, voor uitingsvrijheid, vrede of zondags winkelen, tegen geweld of koningshuis. Dan volgt de route naar de macht. Onderweg lever je steeds meer in, geef je steeds meer signalen af, totdat je Balkenende bent geworden, of Rutte, en met lege zakken het Torentje betreedt. Je hebt er

Lees verder in De Pers

Bron: De Pers