Verhagen keek de vragensteller in de Kamer niet aan, hij keek opzij. Verhagen kijkt altijd naar opzij. Wat hij voor zich ziet, vindt hij niet interessant. Irritant, eigenlijk. Eerst irritant, daarna vermoeiend.

Er is niet veel nodig om Verhagen te irriteren. Een Kamervraag volstaat om in hem een bommetje te doen laten ontploffen. De irritatie spat in Verhagen uiteen, wil zich naar buiten werken, maar hij buigt het hoofd, sluit de ogen, zucht door de neus; vloeit alles inwendig af.

Is het hoogtepunt voorbij, heft hij het hoofd en opent de ogen. Alsof we dankbaar mogen zijn dat hij zich wist te beheersen, verschijnt op zijn gezicht een lachje, dat er van een afstandje tegenaan lijkt te zijn geworpen.

Op de plek van Verhagen zou minister Rosenthal later ontkennen dat ambtenaren van Buitenlandse Zaken de VS hebben gevraagd druk op Wouter Bos uit te oefenen om voor missies in Afghanistan te stemmen. Rosen-thal leunde daarbij een beetje achterover. Wie vanaf zijn hakken liegt, voelt de druk van de moraal; liegt in ieder geval niet met plezier. Dit was begrijpelijk. De leugen beschermde Verhagen, destijds minister van Buitenlandse Zaken, maar als ie uitkwam, was Rosenthal de sigaar.

Achter Verhagen moet je ook niet willen werken. Achter Verhagen is het mistig, glad, blijven zaken aan je zolen kleven. Voor Verhagen is het beter. Daar, ergens in de toekomst, misschien zelfs de nabije, bestaat een heldere dag, waarop een laatste spelletje Verhagen fataal wordt, en hij voor onze ogen hartstochtelijk ten val komt.

Lees verder in De Pers

Bron: De Pers