Met de revolutie in Egypte sneuvelde een illusie: voor serieuze nieuwstelevisie moet je niet bij de publieke omroep zijn.

Nooit geweten dat wij allen Egyptenaren waren. De laatste drie decennia hoorde ik er nooit iemand over. Maar sinds 25 januari leek alles anders. Logisch: een eendimensionaal, lineair verhaal, daar zijn media - televisie voorop - dol op. Eén decor, twee spelers; het volk versus de draak. Spannend.
Nog geen tien jaar geleden bestonden binnen de publieke omroep plannen voor een nieuwszender. Met de Egyptische revolutie sneefde mijn laatste hoop. ‘We’ kunnen het niet, en laten we het ook maar vergeten. Wie wat wilde weten, zapte naar CNN of - beter nog - Al Jazeera.
Zeker: een legertje Nederlandse verslaggevers heeft de moed gehad zich naar het middelpunt van het nieuws te begeven. Maar terugkijkend hebben die inspanningen weinig toegevoegd. Zelden reikte de blik verder dan het Tahrirplein. Het leek, zeker toen Mubarak-aanhangers de arena te paard betraden, een weekje stierenrennen in Pamplona.

Lees verder onder de link.

Bron: de Volkskrant