In een verhelderend en lezenswaardig opiniestuk in de Volkskrant leggen promovendus Saskia van Genugten en Erik Jones, hoofd Europese studies aan de John Hopkins University in Bologna,  uit waarom Italië in een politieke crisis verkeert. En dat ligt niet aan Silvio’s seksleven. De crisis is gebaseerd op de structuur van de politieke macht en reikt tot aan de constitutie. En meer dan om macht, draait het om onmacht.
Niemand in Berlusconi’s coalitie of in de oppositie heeft zich gemeld als de volgende premier. Waarom? Het is de minst begeerde positie. Regeringsverantwoordelijkheid? Non, grazie. 'De Italiaanse mastodonten zitten liever op een plek waar ze de regering kunnen chanteren.'

Versplintering van en binnen de politieke partijen, is een verklaring voor dit bizarre fenomeen. Electorale en financiële prikkels zetten hiertoe aan. Partijleiders hebben totale controle over leden en gekozen vertegenwoordigers en partijen werken met gesloten lijsten. En daardoor heeft de partijleiding controle over wie er een zetel in het parlement krijgt, wie misschien, en wie niets meer dan lijstdecoratie is. Een praktijk van beloning en afstraffing, gunsten en grieven.

Slechts enkele Italiaanse politici durven het systeem te bekritiseren - uit angst voor onmiddellijke afstraffing. Vanaf begin jaren negentig zijn alleen Silvio Berlusconi op rechts en Romano Prodi op links zo dapper geweest. Ze stonden enigszins buiten het systeem en creëerden een positie waarin de partij afhankelijk was van het individu in plaats van andersom.
Nu nemen de ideaal-arme politici liever de financiële en persoonlijke verworvenheden in hun minikoninkrijkjes voor lief dan dat ze Berlusconi’s plek innemen en het land moeten besturen. En het maakt ze niet zoveel uit hoe Silvio dat doet.

Bron: de Volkskrant

Meer berichten:

Bernard Wientjes: 'Nederlandse politici hebben te weinig niveau

Fortuyn was een ruziemaker die zichzelf de Messias vond

Patatverbod rond scholen in Amsterdam

Priemus: Kunduz-coalitie heeft een monster gebaard

De toespraak van Wilders in New York

Ode van NRC aan prettig nationalisme en Beatrix