Gisteravond reed ik van Groningen naar Onstwedde voor een lezing van staatssecretaris Bleker. Bij Winschoten moest ik in zuidoostelijke richting de provincie in, en zag ik de wegen smaller, en alles donker worden.

Onderweg dacht ik aan de verkiezingen. Het leek erop dat de oppositie een meerderheid in de Eerste Kamer zou krijgen, zich daarin politiek ging opstellen, en het de rechtse regering moeilijk ging maken wetten aangenomen te krijgen.

Velen vonden dit oneerlijk. Op Statenverkiezingen kwam maar zo’n 40 procent van de kiezers af. En dus zou een minderheid de rechtse regering het werken onmogelijk maken, waar een meerderheid vond dat die nog alle kansen verdiende.

Ik reed dieper de provincie in, en dacht dat dit het moment was voor Maurice de Hond om het land te hulp te schieten. Vorige week wezen kijkers de oppositieleiders aan als winnaars van het debat van Pauw&Witteman. Maar omdat volgens De Hond vooral linkse kiezers hadden gekeken, had hij die uitslag ‘teruggewogen’ naar de virtuele situatie waarin ook veel rechtse mensen hadden gekeken.

Terugwegen is voor de statistiek wat de paperclip is voor uw papierwinkel is. Het is overal op toepasbaar. Cohen-Rutte: terugwegen. Bush-Gore: terugwegen. Alle uitslagen van het Wildersgezinde opiniepanel van EénVandaag: terugwegen.

Eigenlijk was terugwegen nog maar de eerste stap, en moesten we met zijn allen ook de laatste stap naar ‘doorwegen’ durven maken. Bij doorwegen hoef je alleen maar de persoonlijke voorkeuren van De Hond als basis te nemen, om van daaruit voor elke toekomstige verkiezing nu al een statistisch loepzuivere uitslag te kunnen berekenen.

Lees verder bij De Pers

Bron: link