Iedereen voelt zich wel eens het slachtoffer van de omstandigheden. Er gebeurt iets en je voelt je machteloos. Misschien heb je ook medelijden met jezelf, maar daarna pak je de draad weer op, want het leven gaat door.

Sommige mensen wentelen zich echter in zelfmedelijden en lijken niet van plan om dat stadium ooit achter zich te laten. Zij gaan helemaal op in De Slachtofferrol. Tien jaar na een scheiding zien zij zich nog steeds als de verlatene, de benadeelde, de onterecht beschuldigde en zijn ze nog steeds boos op diegene(n) die hen dit hebben aangedaan. In het begin leef je mee met de zielige verhalen, maar na verloop van tijd ben je het spuugzat.

Iemand die De Slachtofferrol op zich neemt, heeft dat meestal in zijn jeugd geleerd. Toen was het een overlevingsstrategie, een manier om zichzelf te beschermen. Ze hebben geleerd dat het leven een aaneenschakeling is van conflicten, problemen, pijn en verlies en wat je ook doet: het loopt toch altijd verkeerd af.

Hun gedachten zien er ongeveer zo uit:

• Het leven is een strijd
• Ik kan er niets aan doen
• Niemand is te vertrouwen
• Niemand begrijpt mij
• Iedereen heeft het op mij gemunt

Deze gedachten voorkomen dat ze iets aan hun situatie veranderen. Goedbedoelde adviezen om het heft in eigen hand te nemen, worden steevast weggewimpeld of gesaboteerd. Als je ze daarmee confronteert, ben je harteloos. Jij kunt niet begrijpen hoe zwaar ze het hebben.

De winst voor De Slachtoffers is dat ze veel aandacht krijgen van mensen die met hen te doen hebben en die hen willen helpen. Het is ook moeilijk om ze in hun eigen sop te laten gaarkoken, omdat ze het zo weten te spelen dat je je dan schuldig voelt. In feite maken ze misbruik van anderen, maar de slachtofferrol verhult dat.

Bron: Psychology Today

Tags: