Van de week was ik op het Feest van de Democratie. Dat was een debat- en praatavond in Amsterdam.
Leuke aanleiding om weer eens naar de stad van mijn hart af te reizen en wie weet zou het nog gezellig worden ook.
Van te voren nog even getwijfeld of ik mezelf in een zwart jurkje zou hijsen, maar gelukkig toch in jeans gegaan.
Was twijfelgevalletje, want het heette tenslotte een Feest.
Over de avond valt te vertellen dat ik wat inzichten heb gekregen in het politieke spel en ernstig teleurgesteld raakte in de interviewkwaliteiten van Joris Luyendijk. Tóch werd het een bijzondere avond. Dat kwam zo: tijdens het evenement werd door de organisator een prijs uitgereikt aan de partij met de beste campagne voor de Provinciale Staten-verkiezingen. De winnaar: de PVV. Plichtmatig geklap. We waren tenslotte in hartje Amsterdam, rood bolwerk en in het publiek een heleboel studenten politicologie. Geen hond die de wave doet voor Geert Wilders daar. Maar toen ineens gebeurde het…
Er dromden wat glazig kijkende bomen van kerels het podium op. Gingen staan. Benen iets uit elkaar, handen gevouwen voor hun kruis. Kon niet missen: dat moest security zijn.
Ze waren met zijn achten of zo. Voor die ene man die ineens ten tonele verscheen. The Man Himself. Geert. Je voelde een soort hijgerigheid door de zaal gaan. Overal doken oplichtende schermpjes op van telefoons. Cameramensen stroomden toe bij het podium en vanuit het hele pand kwamen mensen ineens naar ons zaaltje toegesneld. Geil op Geert. En zo opgefokt als iedereen werd, zo ontspannen stond de winnaar vragenstellers uit het publiek te woord.
Dat zijn altijd van die momenten waarop overijverige types vragen gaan stellen die er vooral voor bedoeld zijn hun eigen kennis van de materie tentoon te spreiden. Ik zat ondertussen ademloos te kijken naar het cordon veiligheidsmensen. Je zult ze maar nodig hebben. Dag in, dag uit.
Zouden ze onder zijn bed kijken voordat ie er ’s avonds met zijn vrouw in duikt? Of posten ze bij de voordeur? In de aanwezigheid van Geert en zijn gevolg bekroop me het gevoel deel uit te maken van iets onheilspellends. Het leek alsof er elk moment iets kon gebeuren. En dan iets van het soort waar je achteraf liever niet bij had willen zijn. Als je het al na kunt vertellen. En daar leeft hij dus mee. Dat gevoel. Altijd. ‘Dat is toch geen leven?’, dacht ik.
<
Lees verder in De Telegraaf

Bron: De Telegraaf