Het is nog steeds onrustig in euthanasieland. Er loopt een aantal verwikkelingen door elkaar en ik kan soms door alle hulpgeroep heen de terecht afgedwongen humane dood niet goed meer in het vizier krijgen.

Eén ding is duidelijk: zodra je denkt dat je er redelijk uit bent qua regeling, duikt er weer een nieuwe groep mensen op, die vinden dat ook zij in aanmerking komen. En dan begint het wrikken, smeken of stampvoeten om de nieuwe kandidaten te kunnen inlijven bij de groep die ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, want aan die laatste twee aspecten houdt iedereen wel graag vast.

Niemand heeft problemen met de oude interpretatie van de euthanasiewet, die betekent dat iemand in het laatste stadium van een dodelijke ziekte om levensbeeindiging kan vragen. Vervolgens stapten we af van dat 'dodelijke' en beseften we dat ook langdurende, ongeneeslijke ziektes ondraaglijk en uitzichtloos lijden kunnen veroorzaken.

Lees de hele column in Trouw

Bron: Trouw