Toen mij, alweer enige maanden geleden, door de Academie De Gouden Ganzeveer de vraag werd gesteld wat het onderwerp zou zijn van mijn bijdrage aan deze gouden middag, werd ik door een licht gevoel van paniek beslopen. Mijn natuurlijke neiging is om me met zo min mogelijk zorgen te belasten, een neiging waarover men zich in mijn omgeving soms zorgen maakt, maar waarmee ik me tot nu toe vrij aardig door het leven heb geslagen.

In ieder geval had ik er nog geen seconde over nagedacht. Dat komt wel, dacht ik en dacht niet verder. Ik wist natuurlijk dat ik een dankwoord moest uitspreken en dat zou me weinig moeite kosten, gezien de grote dankbaarheid die ik voelde en voel over het feit dat ik door mij zeer gerespecteerde mensen waardig was bevonden om De Gouden Ganzeveer, deze hoogwaardige culturele onderscheiding, in ontvangst te nemen.

Lees verder in de Volkskrant.

Bron: de Volkskrant