In de Tweede Kamer ging het van de week over de Nederlandse Spoorwegen; ruim tweeduizend jaar judeo-christelijke beschaving en nog rijden de treinen niet op tijd. Het is om gek van te worden.
Aanleiding was een geruchtmakend interview dat Marion Gout, de nieuwe directeur van ProRail, aan deze krant gaf. Gout had zich onthouden van grote beloften: ProRail kreeg nu een 4 van het publiek en daar kon zij niet een-twee-drie een 10 van maken. „Ik kan geen ijzer met handen breken. (…) Je moet gewoon de tijd nemen.’’

In een land waar het altijd vijf voor twaalf is, vallen zulke woorden niet goed. Bovendien schaarde Gout zich niet opzichtig aan de kant van de Nederlandse burger, in dit geval de reiziger. Een doodzonde: wil een bestuurder tegenwoordig overleven, dan zal hij moeten doen alsof hij de pijn van de burger voelt. Dat leek Gout niet te beseffen. Erger nog, ze zei unverfroren dat ze zich verantwoordelijk voelde voor haar klanten, de vervoerders, en niet voor de reizigers. Niet goed. Ze had een Verbond met de Reiziger moet sluiten. Ze had met een aanvalsplan tegen de bevroren wissel moeten komen. Ze had de oorlog tegen bladeren op de rails moet afkondigen.

Lees verder in de NRC.

Bron: NRC