We leven in een tijd van verongelijkte schreeuwers, die bij de geringste tegenvaller luidkeels verantwoording eisen, schuldbekentenis, genoegdoening of vergelding.
Vergeving, deemoed, vereffening. Ouderwetse, haast poëtische woorden die je niet vaak meer hoort - waarschijnlijk omdat de geestesgesteldheid waarnaar ze verwijzen in onbruik is geraakt. We leven in een tijd van verongelijkte schreeuwers, die bij de geringste tegenvaller luidkeels verantwoording eisen, schuldbekentenis, genoegdoening of vergelding. Tenminste, dat lees ik telkens. Misschien zijn deze prachtdeugden nog springlevend bij de niet-schreeuwers, maar die hoor je niet.

Over vergeving ging het vorige week in debatcentrum De Balie. Aanleiding was de presentatie van de interviewbundel De andere wang van Willem van Leeuwen. De schrijver, naar eigen zeggen een wrokkig typetje, interviewde mensen die iets verschrikkelijks was aangedaan. Konden ze vergeven? Kon je vergeven leren?
Ronald Jan Heijn vertelde hoe hij Ferdi E., de moordenaar van zijn vader, had kunnen vergeven. Ronald Jan gelooft namelijk in reïncarnatie. Alles wat iemand doet of meemaakt is een levensles. Wij leven duizenden levens om van te leren - al is de een al wat verder dan de ander, zei hij er fijntjes bij - en hebben allemaal de pech nu eens moordenaar te zijn, dan eens slachtoffer. Ook al was E.’s daad vreselijk, betoogde Heijn, E. zelf was niet vreselijk. Hij verdiende liefde.

Uit de zaal klonk een collectieve zucht van bewondering. Maar ik werd zenuwachtig van die sereen glimlachende engel die in het licht van de alles rechtzettende eeuwigheid wel van iedereen wilde houden - en zichzelf daarmee superieur bovenaan de ladder stelde die andere stumpers nog moesten beklimmen. En waarom had hij het steeds over ‘de ego’? 


Lees verder bij De Volkskrant

Bron: De Volkskrant