In de Tweede Kamer werd donderdag Max van der Stoel herdacht. Er was, dat zal niemand verbazen, enkel lof voor de vorige week overleden oud-minister van Staat en Buitenlandse Zaken. Ik vat even samen: oerdegelijk, vasthoudend, bescheiden, vastberaden, onvermoeibaar. Cohen: „Een baken van rechtvaardigheid voor de wereld.” Rutte: „De wereld was zijn thuis. […] Een mooi en groot man, die wereldwijd heel wat brandjes heeft voorkomen en geblust.” In een eerdere reactie prees de premier hem als internationale voorvechter van mensenrechten.

Mensenrechten – ik wil niet vervelend doen, maar volgens mij was het de eerste keer in zijn leven dat Mark Rutte het woord in de mond nam. Dat is geen toeval. Wanneer je de kwalificaties waarmee Van der Stoel het graf in geprezen werd eens goed bekijkt, valt je meteen op hoe ver ze af staan van het huidige politieke klimaat. Oerdegelijk en bescheiden doen het gewoon slecht op televisie. Een politicus die de wereld zijn thuis noemt, kan in Nederland wel inpakken. En mensenrechten, hou me vast. Ieder lid van dit kabinet benadrukt steeds opnieuw dat vertegenwoordigers van ons land in het buitenland zich bij alles dienen af te vragen: wat heeft Nederland eraan? Wat levert het ons op?


Lees verder in NRC.

Bron: NRC Handelsblad