De grootste hinderpaal bij het invoeren van pestprotocollen in verzorgingstehuizen lijkt mij het ontbreken van een duidelijke autoriteit ter plekke. Die pestprotocollen zijn nodig, omdat uit onderzoek is gebleken dat één op de vijf bewoners als pispaaltje wordt behandeld door medebewoners. Net als op het schoolplein en in de kantoortuin heerst er in het verzorgingshuis een onverbiddelijke hiërarchie, waarbij degenen die aan de top bivakkeren het leven zuur maken van degenen die onderaan bungelen. Beoefent men op school het afpakken en kapotmaken van bezittingen, het uitjouwen en belachelijk maken van de ander, onder oudjes gaat het er niet veel subtieler aan toe: een plaats aan de eettafel zogenaamd bezet houden, iemands kroket verschalken (‘O, ik dacht dat je op dieet zat’), breiwerkjes verstoppen, schoppen onder tafel, met een rollator tegen iemand opbotsen. Overal dezelfde uitsluitingsmechanismen.

Tussen de pesters en de gepesten in bevindt zich een groep van passieve omstanders die de dingen laten gebeuren – niet zozeer uit kwaadaardigheid als wel uit zelfbescherming. Ze willen de aandacht niet op zichzelf richten door ineens ergens een punt van te maken en het risico te lopen dat de agressie zich tegen hen keert. Ze weten ook niet zeker of hun interpretatie van bepaalde incidenten wel klopt. Veel pestgedrag gaat onder het mom van een geintje, en in geval van twijfel over agressieve dan wel humoristische bedoelingen is het voor omstanders veel aantrekkelijker de balans in de richting van humor te laten doorslaan. Dat geeft minder gedoe.

lees verder bij HP/DeTijd

Bron: HP/De Tijd