De Syrische protestbeweging is kleinschalig. Dat komt omdat de meerderheid van de bevolking het voortbestaan van dit regime wil. Het Westen moet dat respecteren.

Na de val van de Tunesische president Zine al-Abidine en zijn Egyptische collega Mubarak ontstond er in bepaalde kringen een spelletje 'dictatortje wippen' dat zich concentreerde op de vraag welk regime thans aan de beurt zou zijn. De hele wereld had ademloos het spektakel op het Tahrir-plein gevolgd en na het vertrek van de Egyptische president Mubarak heerste er een diep gevoel van tevredenheid in de lichtzinnige veronderstelling dat het laatste obstakel was weggenomen dat de invoering van democratie, waar het Egyptische volk zo naar hunkerde, in de weg stond.

Nauwelijks enkele maanden later lijkt Egypte echter steeds meer in de greep van een snel om zich heen grijpende chaos. De economie is in elkaar gestort en de Wereldbank heeft al gewaarschuwd dat de Egyptische autoriteiten in september niet meer in staat zullen zijn de import van graan te betalen, wat zich zou vertalen in een regelrechte hongersnood.

Bron: De Volkskrant