VRIJDAG 25 MEI 2012

Vandaag was gisteren morgen.

---

---

En gisteren was morgen vandaag.

---

---

Zie je ik ben van gisteren.

---

---

Veel te kort door de bocht dit.
Dat een foton niet sneller dan het licht kan, werd al lange tijd aangenomen. Logisch toch: een foton = licht, dus lichtsnelheid.
Daar kan je niet een direct verband met tijdreizen aan koppelen.
Om te beginnen heb je de mogelijkheid dat iets anders wel sneller kan, zoals het heelal zelf. Dan heb je de mogelijkheid dat je het tijdruimte continuum verbuigt, zoals bij een zwart gat. Wie weet valt er nog wat te spelen met het multiversum. Enzovoorts enzovoorts.
De kop van dit artikel had moeten zijn: "chinezen kunnen zich niet voorstellen dat tijdreizen mogelijk is".

---

---

Inderdaad te kort door de bocht, er is bijvoorbeeld al bewezen dat er deeltjes zijn die op twee plaatsen tegelijk kunnen zijn en wie weet waar dat verder toe kan leiden...

Daarnaast is een raket met atoomklok, die exact gelijk liep met een dergelijke klok op de aarde, even in een baan om de aarde geweest en bij terugkomst liepen de klokken niet meer gelijk. Aldus is volgens de strikte zin wat mij betreft reizen door de tijd nu al mogelijk, zij het dat dit voorlopig nog niet kan leiden tot fantastische trips naar een andere tijd. Idt effect heeft overigens te maken met zwaartekracht, hoe meer zwaartekracht op één plek....hoe langzamer daar de tijd verloopt.

---

---

Ik reis altijd door de tijd, elk uur weer een uur, elke dag weer een dag.....

---

---

Jawel, je kan wel sneller reizen dan het licht ! Het licht (licht fotonen) hebben een snelheid van 1 miljard kilometer per uur. Als deze deeltjes sneller gaan verpulveren ze ... op de nog niet gevonden kleinere sub atomaire gravitonen Maar in de dieper ruimte tussen de sterren gedragen deze deeltjes zich wellicht anders dan in sterren en /of planetenstelsels. Dan zou men tussen de sterren b.v. 10 keer de lichtsnelheid kunnen vliegen. Tau neutrino's zijn al eens betrapt op hogere snelheden dan die van 1 miljard kilometer.
Hieronder een idee over gravitonen (drager van de zwaartekracht)

Gravitatie

Zwaartekracht of gravitatie wordt veroorzaakt door deeltjes. Deze gravitonen staan relatief gezien stil in de ruimte terwijl de Aarde b.v. er met 80.000 km doorheen vliegt. Gravitonen zijn 30 machten kleiner dan het tot dusver bekende kleinste deeltje, het elektron. Gravitonen bevinden zich binnen en buiten alle vormen van materie van sterren tot elektronen.

Door het ‘verdringingsproces‘ binnen elektronen en protonen in planeten, sterren enz. worden gravitonen - collectief gezien - gedwongen tot een beweging of lokale oriëntatie die een sterkere kracht (gravitatie) overdraagt op de lokaal aanwezige deeltjes. Geordend zoals met steeds sneller draaiende wieltjes in een vliegtuig laadvloer.

Gravitonen streven altijd naar een bolvormig veld rond elektronen, protonen, sterren enz. Gravitonen verevenen zich onderling lineair in hun veld zoals lichtfotonen (die veel groter zijn) in brede stromen vanuit het centrum en gelijkmatig waar zij ieder op hun gefixeerde plaats in de ruimte blijven. Dus gravitonen strekken zich uit vanaf het middelpunt van dat elektron of ster tot ver daarbuiten, maar echter niet tot in de oneindigheid. De onderlinge verevening tussen gravitonen negeert daarbij de abrupte overgang van het materie gedeelte van het deeltje, planeet of ster waar de verevening overgaat in lege ruimte. Gravitatie gedraagt zich dus niet ineens minder op b.v. 1 cm boven het Aardoppervlak.

* Het bolvormige veld van gravitonen is opgebouwd uit - eenmaal in de vrije ruimte - rechte lijnen van gravitonen die zich in elk object vanuit een centraal punt gewrongen langs alle proton-graviton-velden naar buiten verevenen. Hoewel het gravitonveld van de bovenste proton aan de oppervlakte van de Aarde verwaarloosbaar klein is, is tegelijkertijd het algemene graviton veld van de Aarde dat tussen dat proton naar buiten komt wel 100 miljoen km of meer lang. Binnen een object van protonen zijn er ontelbare gravitonvelden van elk proton en elk elektron en één algemeen gravitonveld dat zich tussen de gravitonenvelden van protonen en elektronen heen kronkelt. Die gekronkelde gravitonlijnen die tot het algemene veld behoren zijn per proton afwisselend dikker en dan weer dunner waar ze de ongelijke tussenruimten passeren. Ook een elektron heeft een gravitonveld anders kan het niet aangetrokken worden door het gravitonveld van het proton.. Opheffing van gravitatie kan door nano machines van Leo Kouwenhoven of toch eerst kunst diamant als ruimteschip.

Door de excentrieke in bolvorm verevende lijnstructuur ontstaat er ver buiten het object net als bij lichtfotonen uiteindelijk een significante uitwaaiering die als tweede factor verantwoordelijk is voor de verzwakking van het gravitonen veld.

Kleine objecten die zich te dicht in een groot gravitatieveld bevinden kunnen zelf geen gravitonveld ontwikkelen maar worden lineair door de gravitonlijnen van het grote veld doorvoert

De afwijking die dit kleinere object gewicht en of in vrije val richting geeft wordt veroorzaakt door slechts enkele doorgaande superieure gravitonlijnen van het grote veld die een kracht in één specifieke richting geeft *

I. Primaire gravitatie. Sterren, planeten, manen, ruimteschepen e.d. drijven in een driedimensionale zee van gravitonen

De gravitonen zitten dus in en - zonder significante overgang ook - buiten elk object. Maar de gravitonen van b.v het Aardse vereveningsveld zowel binnen als buiten de Aarde zelf doen toch niets met de Aarde want die strepen zichzelf aan alle kanten tegen zichzelf weg. Maar een ruimteschip vliegt links of rechts, voor of achter in dat vereveningsveld rond de Aarde en stort in die respectieve richting er juist wel op neer. Het ruimteschip heeft zelf ook weer een eigen gravitonenveld maar dat doet dus ook weer niets met het schip.

II. Secundaire gravitatie. Afwijking. (Tertiaire G = hefboom)

Er zit in de gravitonen van b.v. het Aardse vereveningsveld behalve de directe graad van gravitatiekracht van zichzelf ook een graad van krachtsafwijking veroorzaakt door het vereveningsveld of aantrekkingskracht van de Zon. Maar hoewel deze secundaire kracht zeer minimaal is t.o.v. de primaire is deze secundaire afwijking in de gravitonen binnen de Aarde juist de oorzaak van de beweging van de Aarde en idem haar Maan in hun gezamenlijke baan om de Zon.

Dus gravitonen in vereveningsvelden beïnvloeden de gravitonen van andere velden, maar steeds in een minimale zin. Gravitonen in deeltjes of sterren bevatten dus veel andere, maar minieme afwijkingen van naburige velden. Ook een satelliet rond de Aarde reageert dus ook alleen op de secundaire krachtsafwijking als gevolg van het vereveningsveld van de Aarde op de gravitonen binnen de satellietprotonen.

III. Gravitatie van elektronen en protonen.

Ook elektronen e.d. hebben vereveningsvelden van gravitonen zoals planeten. De kracht waarmee een klein magneetje op een tafel valt vergeleken met de kracht waarmee dat magneetje een muntstukje omhoog trekt lijkt op verschillende krachten te duiden maar is het niet.

Elektronen worden door de afwijking in de gravitonen in zichzelf, die door het vereveningsveld van de proton zijn veroorzaakt, rond dit proton getrokken. De gravitonen van het vereveningsveld van het elektron zelf doet met het elektron zelf weer niets.

IV. Drie elektrische krachten als gravitatie

1. Een elektron verbindt twee protonen tot molecuul door al draaiend in de buitenbaan rond het ene proton hier een met een ander proton gedeelde en verbindende lége plaats in beider buitenste schil een schakeling te vormen.
2. Elektronen vormen in metaal met geringe elektrische eigenschappen een elektrische stroom door van proton naar proton te springen en de net leeg gekomen plaats van een weggesprongen elektron opnieuw in te nemen.
3. Elektronen zijn onderdeel van een elektrische stroom in metaal met hoge elektrische eigenschappen (magneet) waarbij de elektronen aan de uiteinden ontsnappen en buitenom cirkelen naar het andere uiteinde.
http://www.irm.umn.edu/hg2m/hg2m.pdf

Ad 3. Elektrische stromen tussen een magneet en een niet magnetisch metaal is aantrekkend door de uitgestoten elektronen van de magneet die rond protonen van de niet magneet draaien en terugkeren. Elektrische stromen tussen twee magneten kunnen zowel aantrekkend als afstotend zijn. De aantrekking is als hierboven. De afstoting is de mislukte aantrekking van op elkaar afvliegende en daarna elkaar katapulterende elektronen bij gelijke polen van magneten. Het E-M veld van de zon bedraagt 11,9 miljard km.

V. Vrije elektronen

Vrije elektronen die - al of niet gepropageerd - wegvliegen uit metaal behouden in de vrije ruimte min of meer de spiraliserende baanbeweging die zij ook hadden in hun baan om de protonen omdat zij - eenmaal vrij - in die spiraalbeweging opgesloten blijven door de vereveningsvelden van rondom bevindende elektronen die exact zo spiraliseren en de gelijke maar minimale mate waarin zij elkaar een wederzijdse gelijkwaardige afwijking bezorgen. Als een elektron van positie verandert t.o.v andere veroorzaakt dit een afwijking in het normale vereveningsveld van het elektron door die naastgelegen elektronen en omgekeerd en corrigeren elkaar zo steeds in dezelfde positie Evenzo worden rond magneten of de Aardkern de ‘vrije’ elektronen in hun specifieke veldbanen ver daarbuiten gekopieerd door de baan die de protonen aan de buitenste rand van het materiaal waaruit de elektronen afkomstig zijn hen lokaal oplegt.

---

---

Weggewikt door de redactie.

---

---

Om te kunnen reageren moet u zich eerst hier registeren.
Reacties die niet voldoen aan de huisregels worden verwijderd.

Uw reactie

Wachtwoord   

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt