Over Paul Witteman heb ik wel eens beweerd dat hij de stroom uit het stopcontact is geworden: het is er en je staat er nooit meer bij stil. Nu schijnt het voor een tv-journalist een kwaliteit te zijn om te ‘verdwijnen’ en de vragen die je stelt, in het geval van Witteman meestal kritische vragen, de hoofdrol te laten spelen. Als dat zo is, is Paul Witteman een regelrechte kampioen. Hij is de man die tijdens het feestje de kleur aanneemt van het behang. Pas als hij zijn jas aantrekt en de deur uit is, realiseer je je pas dat hij op bezoek is geweest, al weet je één seconde na vertrek al bij God niet wat hij heeft gedaan en met wie hij heeft staan praten. ‘Kundig’ is het woord dat hem het vaakst is opgeplakt, dus daar zal wel iets in zitten. Een interview van Paul Witteman is nooit een onvoldoende. Maar ook nooit een lekkere uitschieter.

Witteman is, zogezegd, van de oude stempel. Hij is zo’n journalist die, vermoed ik, nog oprecht gelooft dat wij, het kijkerspubliek, dag in dag uit zitten te springen om de informatie die rondcirkelt in de hoofden van Kamerleden, ministers, bedrijfsbonzen en min of meer toevallige slachtoffers of daders van misdrijven of gerechtelijke dwalingen. Hij probeert die informatie, namens ons allen, met de precisie van een chirurg eruit te peuren en het idee is dan, zeker bij de VARA, dat we na drie kwartier Witteman (Pauw krijgen we er als feestnummer gratis bij) ‘wijzer’ zijn geworden. Of ‘weer helemaal bij’. Dat hij met ‘P&W’, gaandeweg, naar de entertainmenthoek is afgedreven en steeds vaker de dirigent van een inhoudloos pingpongspelletje speelt in plaats van de analytische eindverantwoordelijke tijdens een erudiete discussie, is aan zijn mimiek niet te merken. Zelfs de slapste en meest lachwekkende gasten treedt hij met precies dezelfde ernstige tronie tegemoet. Hij levert, zeg maar, altijd gelijkstroom; en ook dat zou je kwaliteit kunnen noemen.


Lees verder bij De Jaap