Toen drie jaar geleden banken wereldwijd wankelden, dacht ik dat het voorlopig dáár over zou gaan. Het „integratiedebat’’, dat in Nederland inmiddels alle kenmerken van een uit de hand gelopen burenruzie had, zou plaatsmaken voor een discussie over een op drift geraakte wereldeconomie. Als Nederlander juichte ik dat toe. Als columnist leek het me lastig. Het integratiedebat speelde zich voornamelijk af rond de dorpspomp – de bewegingen van de kapitaalmarkten waren een stuk ondoorzichtiger. Twee door mocro’s weggepeste homo’s in Leidsche Rijn discussieert gemakkelijker dan de voor en tegens van credit default swaps.

Ik had gerust kunnen zijn. Niet alleen dachten de meeste Nederlanders er net zo over, waardoor de crisis de afgelopen jaren geen kans maakte tegenover brandende kwesties als de kopvoddentaks en het boerkaverbod. En, wonderlijk, de eurocrisis blijkt gewoon weer het integratiedebat. Voortgezet met andere middelen.

Lees verder in NRC.

Bron: NRC