In 1978 verscheen de roman Mevrouw Bentinck of Onverenigbaarheid van karakter van Hella Haasse, bij velen destijds nog bekend als Hella S. Haasse, de auteur van Oeroeg - nooit geweten dat die S. voor Serafia stond.
Mijn oma, een groot liefhebber van de letteren, zei dat het prachtig was, en dat ik het zeker moest lezen.
Geen haar op mijn hoofd die erover piekert, zei ik. Haasse! Goeie schrijfster voor oma's, dacht ik toen nog. Ik was derdejaars Nederlands en las me suf. Amerikanen en Russen, Wolkers, Mulisch, Hermans, Boon en Claus, Den Uyl, Biesheuvel, Hotz, Kellendonk, de vroege AFTh. - maar geen Hella Haasse.

Hella Haasse was in februari 1978 60 jaar geworden. Ze had al een imponerend oeuvre van romans en essays op haar naam. Maar in het Alfagebouw aan de Groningse Grote Kruisstraat waren we er niet gek op. Daar ging het niet over de nieuwe Haasse, maar over het zwaarmoedig navelstaren van Jeroen Brouwers. 'Magistraal. Toen ik het uit had, wilde ik me opknopen, zo goed.'

Lees verder in de Volkskrant.

Bron: de Volkskrant