Op een dictatuur volgt democratie – toch? Na het afslachten van Gaddafi donderdag noemde minister Rosenthal de Libische dictator „het symbool van decennia durende onderdrukking, wreedheid en terreur tegen de eigen bevolking”. Hij zegde Libië geld en adviseurs toe. „We moeten in de Arabische regio instituties opzetten die de democratie en de rechtsstaat borgen.”
Mooi gesproken! In het NOS Journaal zag ik die dag een pratend hoofd verkondigen dat het in Libië kon vriezen of dooien – ja, men was daar behoorlijk tribaal en ja, en ook nog eens flink orthodox, maar tijdens zijn bezoek was hem opgevallen hoe verwesterd veel Libiërs waren. „Ze zijn echt goed op de hoogte van wat zich hier afspeelt.”

Als dat zo is, vrees ik het ergste. De wijsheid dat het regime-Gaddafi vooral kon overleven door ferme steun van het Westen, is gemeengoed. Er was de afgelopen dagen geen medium dat niet opnieuw de pijnlijke foto’s tevoorschijn haalde waarop de dictator de handen schudde van westerse staatshoofden, van wie sommigen nog in functie. Toen de revolutie uitbrak schonken popdiva’s de miljoenen die ze verdiend hadden met optredens voor de Libische maffiafamilie vliegensvlug aan goede doelen. De revolutie in Libië had plotseling veel valse vrienden. Iedereen probeerde zijn straatje schoon te vegen.

Lees verder in NRC.

Bron: NRC