Sinds ik kanttekeningen maakte bij het engagement van de Occupy-beweging, stuit ik in mijn omgeving steeds op eenzelfde onbehagen: er moet iets gebeuren – maar hoe? Occupy NL is het misschien niet, maar het is tenminste wat. Een generatie laat zichzelf eindelijk zien. Het tentenkamp op het Beursplein is aan het verpieteren, er heeft al een afscheiding plaatsgevonden – maar als abstract gegeven kan de opstand op brede steun rekenen. Daarbij gaan grootse idealen en een gezond egocentrisme hand in hand. Het moet eerlijker en rechtvaardiger in de wereld – en die babyboomers hebben mijn pensioen vergokt.

Mijn scepsis over de effectiviteit van Occupy werd hier en daar uitgelegd als cynisme. Is er eindelijk opstand tegen het marktdenken, vindt Heijne het weer niet goed. Maar mijn vraag was: waarom is de maatschappijkritiek op links zo krachteloos? Waarom dringt, anders dan bij rechts, zo weinig van die kritiek door in het systeem? Waarom blijft het veelal bij academische betogen en ludieke acties in de periferie van de samenleving?

Lees verder in NRC.

Bron: NRC