Het had de comeback van Dion Graus moeten worden. Hij was het lachertje van de Tweede Kamer geworden. Mister Caviapolitie. Wife beater. De commissie-De Wit moest Dions eer herstellen, hem zijn prestige teruggeven. Keihard had Dion gewerkt. Twee jaar van zijn leven had hij gegeven. Hij had zichzelf geen vakantie gegund. Maar tijdens het verhoor van voormalig ABN-Amro-topman Jan Peter Schmittmann ging hij de mist in.
Op zo'n moment kun je door de grond gaan. Graus had ervoor kunnen kiezen om met stille trom te vertrekken. Maar Dion verkeerde in een staat van ontkenning. Hij is de laatste Limburgse ridder en PVV'er, dus koos hij de vlucht naar voren. Want hoe leg je de zaak anders uit in de documentaire die je over je grote verdiensten als Kamerlid laat maken? Dion Graus wrong zich in steeds krommere bochten om zijn echec te ontkennen. Eerst gaf hij als reden voor zijn plotselinge opstappen dat hij geen kritische vragen mocht stellen. Wat nogal inplausibel is voor een parlementaire enquête naar de financiële crisis die wordt geleid door een socialist.

Lees verder bij De Pers

Bron: De Pers