Volmondig geef ik toe dat ik verantwoordelijk ben voor de huidige minirecessie. Daarbij wil ik wel aantekenen dat ik hier geen enkel schuldgevoel aan overhoud. Integendeel: ik ben er juist trots op.
Weet u wel wat voor voldoening het geeft om als 'recessionist' de hand op de knip te houden? Om op je eigen budget dag in dag uit vrolijk te bezuinigen en eindelijk volwassen te worden? Om verlost te zijn van de dwang tot consumentisme? Om je geest te reinigen door alleen naar de vitrine te kijken van die winkel die je in geen geval zult betreden?

Het begon bij mij afgelopen zomer.

Met het failliet van enkele zuidelijke eurolanden in zicht, kwam mijn eigen proces van bewustwording op gang: wilde ik in mijn eentje een knoflookland worden? Wenste ik op dezelfde voet door te gaan totdat het gemeentelijke Internationaal Monetair Fonds in de gedaante van een vulgaire deurwaarder tegen mijn deur ging bonken? Ik besloot te schrapen, te snijden en te bezuinigen. Ik volgde daarbij het heilzame voorbeeld van onze regering. Geen sprake meer van onverantwoorde uitgaven, maar de hand op de knip houden.

Lees verder in Trouw.

Bron: Trouw