Ik had geen hoge verwachtingen, maar De Heineken Ontvoering blijkt een formidabele film. Ga hem zien – waar filmrecensenten vooral een mooi aangeklede anekdote zagen, daar werd ik geconfronteerd met een verhaal dat iets pijnlijks vertelt over de relatie tussen dader en slachtoffer.
Wraak blijkt een gerecht dat niet gegeten wordt
Heineken, mooi neergezet door Rutger Hauer, probeert na zijn ontvoering wraak te nemen op zijn ontvoerders; in het bijzonder op de Holleeder-figuur, in de film Rem geheten. Met alle middelen die tot zijn beschikking staan, probeert het slachtoffer wat hem is aangedaan ongedaan te maken. In de cel waar hij tijdens zijn ontvoering vastgehouden werd, werd Heineken tot op het bot vernederd door Rem/Holleeder. Na zijn vrijlating wil hij met gelijke munt terugbetalen.

Dat blijkt onmogelijk. Wraak blijkt een gerecht dat niet gegeten wordt. Straf betekent geen genoegdoening. Slachtoffers blijven precies dát – slachtoffers.
Het cliché dat slachtoffers van criminaliteit of hun nabestaanden doorgaans na het vonnis van de rechtbank in de mond nemen – ‘maar wij hebben levenslang’ – blijkt de onverteerbare werkelijkheid. Dat besef wordt in de slotscène van De Heineken Ontvoering toegediend met de kracht van een mokerslag.

Lees hier verder.

Bron: NRC