Ooit waren een gebruinde huid en een gespierde torso tekenen van armoede. Het brandmerk van vissers en landarbeiders, die hun brood moesten verdienen onder een meedogenloze zon. Daarna gingen steeds meer mensen naar kantoor, in kraakwitte overhemden, en werden boeren ondernemers met bedrijfsloodsen. Een bleek smoeltje en kleine biceps duidden op hard werken en bescheiden welvaart. Na een tijdje konden mensen zich verre zonvakanties en wintersport permitteren. Bruin werd sjiek. De iets minder rijken bezochten de zonnebank en de sportschool. Zo kon iedereen er het hele jaar door blakend en well tot do uitzien. Maar ja, daardoor werd bruin en gespierd weer ordinair. Veelgevraagde, gewichtige bleekneuzen hebben het immers te druk voor sportschool en zonnebank.

Met de sociale media is iets dergelijks aan de hand. Veel mensen begonnen 5, 10 jaar geleden een blog of website. Sommigen slaagden erin de aandacht naar zich toe te sluizen als ze iets interessants te vertellen hadden. Wie ook maar iets had dat op een carrière leek, ging op LinkedIn. Vervolgens meldden ook volwassen zich op Facebook, voorheen een melige digitale stamkroeg voor jongeren. Toen kwam Twitter, waarmee je de hele dag kunt laten horen dat je bestaat. Wie nu geen Twitter/Facebook/LinkedIn-account heeft, is feitelijk non-existent of gaat verdacht incognito.
Lees hier verder

Bron: de Volkskrant