Hij zit in het verpleeghuis te zwijgen. Zijn door de bezuinigingen doordrenkte pamper houdt hem op zijn plek. Twee jaar geleden is het verval begonnen. Na de dood van zijn geliefde ging het mis. Met haar had hij nog een mooie cruise door de Middellandse Zee gemaakt. Op zo’n schip met een paar zwembaden, een stuk of wat restaurants, een fitnessruimte, een zonnedek en een casino om het laatste spaargeld kwijt te raken. Het kon niet romantischer. Daar hadden ze ’s avonds bij de ondergaande zon nog tegen elkaar gefluisterd: „Wat zou het mooi zijn als de boot nu verging!” Zonder tanden klonken deze woorden nog mooier dan met gebit. Dat gebit hing geduldig in een glaasje op de wasbak. Had ook even vakantie.

Ze schuifelden na het eten naar hun hut. Langs de reddingsboten. Daar dachten ze onafhankelijk van elkaar: ze zouden die reddingssloepen onklaar moeten maken. Wij willen niet meer gered worden.
Lees hier verder

Bron: NRC