Een heleboel van ons vinden het werk dat we doen niet leuk. En een deel van die mensen zou prima kansen hebben op ander werk. Leuker, nuttiger, uitdagender of lonender. En toch blijven we in die ene rotbaan doen.
We rationaliseren dat weg door op de risico's te wijzen, of door onszelf wijs te maken dat we wel weggaan, maar nog niet. Eerst die ene promotie nog, of die ene prestatie. Nu weggaan zou je ook niet kunnen maken.

In de Harvard Business Review wordt uitgelegd dat dat vandoen heeft met een neiging tot het te laag stellen van onze doelen. We proberen de top te halen van het bergje waar we - meestal door toeval - zijn beland. Bij het bedrijf of de organisatie waar we toevallig terechtkwamen. Op dat bergje willen we scoren, chef worden, promotie maken.

Wat we als mensen niet kunnen, durven of doen, is de vraag stellen of er andere bergen zijn, hogere, die we zouden kunnen beklimmen. Maar we ploeteren ons hele leven op dat ene kleine bergje waarop we terecht zijn gekomen, omdat we die niet durven verlaten, zoals mishandelde vrouwen hun aggresieve man trouw blijven.
En we verzinnen daarvoor rationalisaties. De arbeidsmarkt, of de komende promotie.
Maar wat het is, zegt het stuk in HBR, is angst, allemaal angst.

Bron: Harvard Business Review

Tags:

Meer berichten met de tag werk:

Rotterdam krijgt uitkeringstrekkers niet aan het werk

6 angsten van workaholics

7 manieren om zonder pillen stress te bestrijden op je werk

Werkstress? Neem je hond mee naar het werk

Hoe krijg je promotie & opslag

Meer vijftigers dan dertigers op werkvloer