‘Niemand praat meer zo”, schreef Marjoleine de Vos in het oudejaarsnummer van deze krant. „De hele wereld was toen anders.” Ze heeft het over het „tijdperk ver achter je”, een tijdperk waarin overleden vrienden van je nog leefden, waarin je zelf ook nog geleefd hebt. Toen ik het artikel overlas waarmee ik op 4 januari 1960 de rubriek opende die ik nu nog schrijf – en dat op deze pagina opnieuw staat afgedrukt – dacht ik: „Niemand schrijft meer zo. Wat een plechtstatige taal!”
Het was de taal van een tijdperk, althans de taal waarin iemand die toen ernstig genomen wilde worden, geacht werd te schrijven. Verder lezen.