Wat mij betreft begint vandaag het nieuwe jaar.

M’n laatste bijdrage verscheen hier op 28 december 2009, en nog diezelfde dag werd ik door een ervaren brandweerteam het huis uitgetakeld naar een gereedstaande ambulance, die me voorzichtig naar het ziekenhuis hobbelde.

‘Ik kan het hebben’, rekende ik mezelf op de brancard nog optimistisch voor. Dit zou me één snipperdag kosten, want m’n volgende columnbeurt was op vrijdag en dat was Nieuwjaarsdag (dus die zondag met Strauss) en daarna hoefde ik pas weer op maandag de vierde. Slechts één weekje reces! Langer diende een normaal mens ook niet ziek te blijven.

Zo schijnen praatjesmakers vaker te pas te komen. Altijd sterke verhalen rondbazuinen dat iedereen een column kan schrijven, als hij er maar voor zorgt dat hij er onder alle omstandigheden is als het moet, dat wil zeggen op de dag en het uur dat de lezer er op wacht. Dus je kunt best slaande ruzie hebben met je vrouw, of het huis kan zelfs bezig zij achter je rug af te branden, maar dan niet klagen of blussen, maar dóórschrijven. En natuurlijk is het vervelend als je laptop ineens crasht, of je voelt je beroerder dan ooit, of de toevallig net langsgekomen dokter moet helaas een hartstilstand vaststellen – maar dat kan nooit het excuus zijn om niet bijtijds met de afgesproken kopij over de brug te komen. Lees verder

Bron: NRC Next