Twee jaar lang sprak de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid met honderden mensen die alles kunnen weten van de ontwikkelingshulp, meestal omdat ze er zelf hun brood mee verdienen.

Het rapport dat de WRR gisteren uitbracht moet dan ook vooral worden gezien als de neerslag van wat de hulpindustrie zelf van de hulp vindt. Het was dus niet te verwachten dat de regeringsadviseurs de bijl aan de wortel van de hulpindustrie gingen zetten. Dat is dan ook allerminst het geval.

De WRR stelt de miljardenstroom van Nederlands belastinggeld naar de Derde Wereld (100 miljard euro sinds de jaren zestig, nu 5 miljard euro per jaar) als zodanig helemaal niet ter discussie.
De hooggeleerden stellen weliswaar dat de vraag of hulp wel helpt niet te beantwoorden is, maar komt niet verder dan te stellen dat de Nederlandse hulpstroom van 0,8 procent van het nationaal inkomen niet een keihard gegeven hoeft te zijn.

In feite is de WRR net als de hulpindustrie wanhopig op zoek naar redenen om door te gaan met de hulp, zij het dan op andere manieren. In diplomatieke bewoordingen wordt brandhout gemaakt van het huidige armoedebeleid, waar arme landen uiteindelijk weinig aan hebben. Niet ambassades, maar een nieuw agentschap (‘NL-Aid’) zou de hulp in arme landen moeten uitdelen. En niet in 33 landen, zoals nu, maar slechts in een tiental landen zou Nederland nog rechtstreeks hulp moeten geven. Lees verder

Bron: Elsevier