Een kabinetscrisis is het laatste waar het land behoefte aan heeft. Niet omdat de NAVO voor haar levensverlengende missie in Afghanistan acuut antwoord nodig heeft uit Nederland. Maar omdat dit land staat voor belangrijker keuzes én omdat deze Haagse verrommeling van de gemeenteverkiezingen het weefsel van de democratie weer verder loshaalt.

Naarmate de week voortkroop werd de vraag steeds actueler: heeft het nog zin dat dit kabinet ‘er uit komt’? Wat stelt een compromis tussen deze ‘partners’ voor? Na het moeizaam bereikte akkoord over wat het kabinet zou toegeven aan de commissie-Davids (Irak), begon het geduvel over Uruzgan alweer. En weer ging het over wie wat wanneer wist en had gezegd. Niet over de kern van de zaak: wat kan Nederland daar redelijkerwijs bereiken?

Donderdag vond een urenlang Kamerdebat plaats dat iedere rechtgeaarde liefhebber van de parlementaire democratie pijn in de ziel deed. Geen grote redevoeringen, noch van de oppositie noch door de fractievoorzitters van de regeringspartijen. Een tweederangs verhoor van tweederangs verdachten. Een kabinet dat niet bekwaam was tot meer dan mokkend catenaccio. Om de laatste burger uit het democratische staatsbestel te verjagen.

Lees verder

Bron: NRC