Omdat ik een liefhebber ben van het politieke bedrijf en het voor een tv presentator een feest is om een spannend verkiezingsdebat te leiden, verwacht ik dezer dagen elke avond glunderend aan het werk te gaan.

Als de kemphanen aan de tafel van Pauw en Witteman plaats nemen, kort voor de uitzending nog stevig geadviseerd door hun voorlichter, ontstaat er een aangename nerveuze sfeer die de verwachting wekt dat er elk moment iets kan gebeuren. Zo moet televisie zijn.

Ik weet nog niet hoe vaak Balkenende en Bos de degens zullen kruisen, maar het spreekt voor zich dat het deze duels zullen zijn waar de meeste aandacht naar uit gaat. Ook die van mij. Toch zit er een onaangenaam element in dat treffen.

Bos en Balkenende hebben de afgelopen drie jaar verzuimd echt te investeren in hun persoonlijke relatie en hoe triviaal dat ook lijkt, voor een groot deel ligt daar de oorzaak van de val van het kabinet. Bij de start van het kabinet hebben ze afgesproken elkaar wat vaker in de privesfeer te spreken maar bij mijn weten is dat er niet of nauwelijks van gekomen. Geen zin in, of de zin er niet van ingezien. Diep wantrouwen was het gevolg dat als een gevaarlijk gezwel de coalitie bedreigde en zijn oorsprong vond in de krakkemikkige relatie tussen de twee leidsmannen. Natuurlijk waren er ook de politieke verschillen. Zeker, er waren ook de stokers in beide kampen maar die hadden geen vat kunnen krijgen op de samenwerking als Jan Peter en Wouter elkaar wat aardiger hadden gevonden.

Lees verder

Bron: Joop