De nieuwe Messias is opgestaan en hij heet Job Cohen. Volgens zijn volgelingen is Job Cohen een geweldige burgemeester geweest.
Verder is hij de ideale lijsttrekker, het zonnetje van Nederland, onze hoop voor de toekomst, een uitstekend debater die al zijn concurrenten op hun plaats heeft gezet, de Hollandse Obama, de auteur van de briljante Cleveringalezing, de man die de boel bij elkaar heeft gehouden na de moord op Theo van Gogh, de bruggenbouwer, de verzoener, de nieuwe Drees, de man die boven de partijen staat, de regent die geen regent is, de politicus van het bindend leiderschap, kortom Job Cohen is ‘een toppertje’. En dan heb ik nog vele positieve kwalificaties vergeten.

Zelf vond ik Schelto Patijn beter, de Cleveringalezing zwak en Cohens optreden na het debacle van de Noord-Zuidlijn bepaald geen heldenfeit. Maar het heeft weinig zin tegen de euforie van een hype in te gaan, zeker niet in het Nederland van de laatste tien jaar. Het is met een hype als met een tornado: die dooft vanzelf.

En laten wij eerlijk zijn: van de drie kandidaten die zich opdringen voor het premierschap is hij niet de slechtste. Op Balkenende is iedereen uitgekeken en op de man die een boek wil verbieden (de Koran), kan geen fatsoenlijk mens stemmen. Geert Wilders heeft met zijn bespottelijke optredens in Engeland en Duitsland ons land tot de risee gemaakt. Wij slaan met Wilders inderdaad een pleefiguur.

Lees verder

Bron: de Volkskrant