Er zit een rare paradox in de steeds toegenomen professionalisering van de journalistiek aan de ene kant, en het enorm gegroeide wantrouwen jegens journalisten aan de andere kant. Journalisten zijn steeds beter opgeleid. Een paar jaar terug was een hbo-opleiding voldoende om bij een landelijke krant binnen te komen. Tegenwoordig is een universitaire graad wel een minimumeis, naast een stevige dosis ervaring. Maar toch is er bij het publiek een sterke behoefte aan meer evenwichtige verslaggeving. Uit die behoefte komen nieuwe omroep-initiatieven als PowNed (van GeenStijl) en Wakker Nederland (van de Telegraaf) voort. Journalisten worden blijkbaar gezien als overwegend links en onbetrouwbaar; in het ergste geval als de vijfde colonne van GroenLinks, PvdA en D66.

Journalisten bewezen vroeger (tot ergens begin jaren tachtig) vooral lippendienst aan traditionele journalistieke dogma's als de scheiding van feit en mening, hoor en wederhoor, en het ambacht van een goed geschreven verhaal. Wie de moeite neemt de leggers uit die jaren door te bladeren, raakt geschokt door de onverholen politieke stellingnames die in veel stukken doorklinken, en het schoolkrantenproza dat af en toe wordt gebezigd. Niet alleen in plaatselijke sufferdjes, maar ook in titels als de Volkskrant en NRC Handelsblad. Tegelijk was toen de krant nog een meneer waar je met respect tegenop zag.

Wie tegenwoordig nog op die manier werkt, is geen lang leven beschoren bij een zichzelf serieus nemend medium. Natuurlijk gaan er nog steeds veel dingen fout, ook bij de kwaliteitsmedia. Maar lippendienst aan verheven journalistieke idealen volstaat niet – er zijn ombudsmannen, en steeds mondiger  lezers die journalisten en hoofdredacties bij de les houden en zorgen dat de normen van het vak ook daadwerkelijk worden nageleefd.

Het journalistieke vak verliest niet alleen status, het dreigt ook aan relevantie in te boeten. Deze week verscheen het jaarlijkse rapport van het Amerikaanse onderzoeksinstituut PEW over de staat van de journalistiek. Wie hierover nog niet somber was, zakt na lezing acuut in een diepe depressie. Drie dalende lijnen zien we: het publiek wordt kleiner, de inkomsten nemen af, en de werkvloeren op de redacties worden steeds leger.
lees verder

Bron: link

Tags:

Meer berichten met de tag journalistiek:

Journalist ontslagen na tweet over partner Hollande

Lesje journalistiek van Arnold Karskens: 'Weg met de kluitjesjournalistiek'

De schoenen van Marie Colvin kostte haar het leven

De goede doelen van de postcodeloterij

De 75 beste covers van Life

Wat betekent de tablet (iPad) voor het nieuws?