ZATERDAG 26 MEI 2012

Maandag stond er in de NRC een stuk van Svedor van Wijnbergen. Hij pleitte met kracht voor de IMF-route. Hij vindt die overtuigender dan een vaag, ongeloofwaardig en gepolitiseerd EU-reddingsplan. (reddingsplan met boterzachte voorwaarden, dat wangedrag beloont en de deur openzet voor nog grotere deconfitures in de toekomst.) De tegenargumenten weet hij te ontzenuwen. Voor Van Wijnbergen is de werkelijke bedreiging voor de euro niet Griekenland, maar het EU-reddingsplan voor Griekenland.

Jammer dat die visie niet ook vermeld is bij WIK.

---

---

De euro lost op, of weten de beurzen meer? "Het onvermijdelijke gevolg van terugtreding van Griekenland uit de euro is dat Duitsland zal volgen. Dat kan niet anders. Want als in Duitsland de banken eraan gaan, ontstaat ook daar de noodtoestand."

column van prof. dr. René Tissen (Nijenrode) in RTLZ:

http://rtl.nl/(/financien/rtlz/home/)/components/financien/rtlz/redactie/column/tissen/2010/articles/0317_tissen_euro_lost_op_of_weten_beruzen_meer.xml

---

---

Met een IMF-route gaan de Duitse banken er niet aan.

Van Wijnbergen: "het IMF doet al 50 jaar weinig anders dan landen met te grote tekorten en daaruit voortvloeiende problemen weer op de rails zetten middels zogenaamde aanpassingsprogramma’s. Die bestaan uit een meestal behoorlijk hardhandig pakket bezuinigingen, en daar achteraan voldoende financiering, alleen van het IMF of indien nodig samen met andere partijen gefinancierd, strak toezicht, gefaseerd vrijgeven van gelden en strenge voorwaarden.

Werkt uitstekend, meestal is een IMF-slachtoffer binnen een jaar of twee er weer bovenop. In de tussentijd is overgangsfinanciering nodig, wat eigenlijk altijd te regelen blijkt, zolang het land zich aan de programmavoorwaarden houdt.

Het argument dat het IMF niet binnen een muntunie kan werken, is onzin: dat doet het al jaren, in Afrika, in de Franczone. Het eist een iets andere methodiek dan in landen met een eigen monetair beleid, maar daar heeft het IMF ervaring mee.

Om volstrekt oneigenlijke redenen is Brussel met Franse en aanvankelijk ook Duitse steun daar tegenin gegaan. (...) Onder de plannen van de Commissie worden Griekse risico’s onder andere bij de Duitse en Nederlandse belastingbetaler neergelegd, die Griekenland goedkopere financiering zouden moeten bieden dan nu voor Griekenland uit de markt verkrijgbaar is. Nederland moet een kleine vier miljard ophoesten, zeg maar twee keer de Icesave-schade. En voor daarna een blanco cheque, want als je eenmaal meedoet zit je eraan vast. Uiteraard zijn er de gebruikelijke mantra’s over keiharde voorwaarden, maar hoe geloofwaardig zijn die van een instelling die zich jaren met een kluitje in het riet heeft laten sturen en die ook nu weer terugschrikt voor de harde IMF-route? Een precedent is er al: Griekenland is een keer gered door de EU, in 1984. Ook met een keihard pakket van voorwaarden waar binnen een jaar niets meer van vernomen werd. (...) Het stabiliteitspact staat vol van sancties voor overtreders, sancties die overboord gingen toen politiek invloedrijke landen ertegenaan liepen. En een reddingsactie met ongeloofwaardige voorwaarden is alleen maar een recept voor een nog grotere claim binnen een paar jaar."

---

---

Om te kunnen reageren moet u zich eerst hier registeren.
Reacties die niet voldoen aan de huisregels worden verwijderd.

Uw reactie

Wachtwoord   

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt