Ze kwam op houten slippers naar buiten lopen. Ik stond voor het televisieprogramma De Ombudsman opnames te maken in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Als ik me druk maakte over onrecht moest ik haar verhaal maar eens horen.

Haar appartement leek nog het meest op een bunker. Voor de ramen hing luxaflex. Door de halfgesloten lamellen zag ik ramen besmeurd met de onsmakelijke restanten van eieren die kinderen uit de buurt ertegenaan hadden gegooid. Er waren ook wel eens stenen door de ruit gegooid, vertelde ze me. ‘Omdat ik mijn mond open deed. Als enige.’ Overal stonden spullen in dozen ingepakt. Zij kwam tegenover me zitten. Haar man bleef staan. Zij gingen na veertig jaar verhuizen. Ze hielden het in deze buurt niet meer uit.
Naast hen woonde een Marokkaans gezin met zeven kinderen. Die kinderen hadden geen respect voor hen. Voor niemand. Op straat hingen jongens rond die haar toeschreeuwen: ‘Hé hoer, wil je me pijpen voor drie euro?’ Haar man was niet blij dat ze me naar binnen had gevraagd. ‘Ze hebben al gezien dat hij binnen is.’ Ik vroeg wie die ‘zij’ waren. Dat waren de straatterroristen die hen intimideerden. ‘Ik heb de oorlog meegemaakt’, zei de man die boven de zeventig zal zijn geweest, ‘dit is nog erger dan in de oorlog.’

Lees verder

Bron: Volkskrant