Is Ayaan al weer terug? Ik had de indruk dat het weerzien met Nederland ditmaal in de media iets koeler werd gevierd dan bij vorige gelegenheden, dus ik hoop maar dat de verkoop van haar boek daar niet onder heeft geleden.

Ze had ook geen nieuwe boodschap. Als kampioene van de rechtstaat vreest ze nog steeds dat kinderen, voor de keuze gesteld tussen geloof in de grondwet en geloof in Sinterklaas, het laatste kiezen. Verder was er alleen het met Antoine Bodar doorgesproken plannetje om met spiegeltjes en kraaltjes de Nederlandse moskeeën te bezoeken, en er alle moslims te beschaven, precies zoals de katholieken in Afrika de negers onder handen namen ten tijde van het kolonialisme.

Je kunt niet zeggen dat het idee hier als een bom is ingeslagen, maar dat kan te maken hebben gehad met de tijdelijk afgenomen populariteit van Rome. Ayaan en Antoine hadden dat natuurlijk niet kunnen voorzien, en het zal zeker nooit hun opzet zijn geweest om alsnog hele generaties islamitische jongetjes bloot te stellen aan herderlijke hebzucht.

Vergis ik me als ik zeg dat de Nederlandse heibelpolarisatie waar we zo lang mee bezig zijn geweest, sowieso een beetje begint te bedaren?

Na de gemeenteraadsverkiezingen heb ik m’n hart vastgehouden voor Jeltje van Nieuwenhoven, die het in Den Haag moest redden tegen drs. Sietse Fritsma van de PVV. Jeltje heeft als ze in goede doen is een heel vriendelijke, Weststellingwerfse uitstraling, maar meteen al op de uitslagenavond trok ze het beledigde azijnen hoofd waarmee Melkert in maart 2002 naar de lachende Fortuyn keek: alsof ze vast op die gelaatsuitdrukking wilde oefenen voor het geval de Vijand binnenkwam. Ze won nipt. Maar ze moest nog onderhandelen, dus iedere keer als ze een camera passeerde stond haar gezicht weer op chagrijnig. ‘Die is op weg naar Fritsma’, concludeerde ik dan.

lees verder

Bron: NRC Next