Eigenlijk zou iedereen de mogelijkheid moeten krijgen eens aan te zitten bij een redactievergadering.
Voor iemand die dagelijks vertoeft in een ruimte van vier bij vier meter, maakt een hal met honderd zwoegende journalisten diepe indruk. Afgelopen vrijdag werd ik uitgenodigd ten burele van de Volkskrant, om handen te schudden, formulieren te tekenen en mijn mooie koppie te laten zien. Ik voelde de energieke pre-tabloidstress, terwijl ik werd voorgesteld aan de afdelingen economie (‘geld bijdrukken is een oplossing voor de crisis’), sport (‘Twente gaat het nog lastig krijgen’) en online (‘de papieren krant zal altijd blijven bestaan’). Plotseling schalde er een luide gong over de redactie. Ik schrok... Brandalarm! Bommelding! Beatrix heeft haar abdicatie aangekondigd!

 ‘Dat betekent dat het kwart over vier is. We gaan zo vergaderen over de voorpagina’, zei een vrouw, en ze voegde eraan toe: ‘Heb je zin om aan te schuiven?’

Wat een vraag. Plotseling dacht ik aan Lou Grant, uit de vroegere Amerikaanse tv-serie. Alles wat ik weet... alles wat ik dénk te weten van het krantenvak heb ik gezien bij deze roemruchte hoofdredacteur van The Los Angeles Trib. Aanzitten bij een vergadering over de invulling van de voorpagina: hoe romantisch wil ik het hebben?

Terwijl de vergaderruimte zich vulde met journalisten van verschillende afdelingen, drong de historische implicatie tot me door. Dit was de allerlaatste keer in de geschiedenis van de Volkskrant dat de redactie vergaderde over een broadsheet-krant, een formaat dat dienst heeft gedaan sinds 1376.


Lees verder

Bron: De Volkskrant