Ik doe De Wereld Draait Door aan, en verdomd, daar zit-ie weer: Ronald Plasterk.

Voor wie zou zijn vergeten wie hij was, een korte terugblik.

Hij beoefende aanvankelijk een wetenschap die zo snel verandert dat je er geen dag bij weg kunt. Als je in zijn discipline een griepje krijgt kun je na een ziekbed van vier dagen net zo goed ontslag nemen, want die achterstand haal je nooit meer in. In februari 2007 werd hij misschien wel daarom minister van onderwijs en cultuur, voor de Partij van de Arbeid.

Hij deed in die rol vooral van zich spreken met een opvallende hoed, door opvallend mee te varen in de Canal Parade, en dankzij opvallende aanwezigheden bij andere drukbezochte evenementen. Na een politieke crisis werd hij ambteloos burger. Het is de vraag of er in een volgende kabinetsperiode nog een ministerspost voor hem beschikbaar is, of minstens een verkiesbare plaats in de Kamer, of iets anders eervols.

Hij zat deze keer tussen Matthijs van Nieuwkerk en Maurice de Hond in, en had weinig in te brengen. Maurice natuurlijk wel. Maurice kan ons altijd voorrekenen op wie we straks zullen stemmen, en wie naar onze mening de volgende premier moet worden. Ronald komt in dat laatste rijtje nooit voor, en dat geeft hem iets sneu’s. Waarom nodigt Matthijs hem eigenlijk elke week uit? Ik kan me niet herinneren dat Ronald in zo’n uitzending ooit iets heeft gezegd dat de volgende ochtend als nieuws de voorpagina van de krant bereikte. Juist naast een verhalenverteller als Maurice steekt hij in z’n ambteloosheid bleekjes af. Zou hij terugverlangen naar de moleculaire microbiologie, of is dat definitief passé?

lees verder

Bron: NRC Next