ZATERDAG 26 MEI 2012

Dus samengevat: Landen, volken, geloven etc. creeren collectieve taboe's op bepaalde terreinen om zo rust en ruimte te scheppen voor ongestoorde ontwikkeling. Dat klinkt heel plausibel.

Mijn volgende vraag zou dan zijn; "of die landen en volken altijd de juiste inschatting maken over de waarde van zo'n taboe?"

Worden die taboes gekozen uit rudimentaire collectieve instincten of bijvoorbeeld uit feilbare politieke en morele overwegingen?

---

---

10 mei 1940 bedoelt u waarschijnlijk.

---

---

Een moeilijk leesbaar artikel. Maar zeker de moeite waard.
De samenvating van Steenhuis lijkt meer een eigen artikel over taboes, dan op Joffe’s artikel.

Joseph Joffe schrijft over het Post Moderne adagium van de Gelijkwaardigheid.
Het was taboe om te zeggen “A is beter dan B’.
In het verlengde daarvan moest voor alles wat ècht minder goed gelukt was ( een kreupele, een zwakbegaafde, etc. etc.) een eufemisme worden bedacht: mentally challenged etc.
Uiteindelijk kon iedereen die iets niet goed deed aanspraak maken op het slachtofferschap. ( Een moeilijke jeugd bijvoorbeeld.)
Het gevaar is dat uiteindelijk niemand meer verantwoordelijk wordt gehouden voor wat hij doet, en de verleiding groot wordt om een gokje te wagen. Als voorbeeld: de bankiers. ( Moral hazard.)
Tot zover een zeer korte samenvatting.

Peter Myers schreef ooit: let op wie er in een land NIET serieus bekritiseerd wordt: Die heeft de werkelijke macht. ( http://www.mailstar.net/download.html )
Ik kan daaraan toevoegen: let op in wiens belang de Taboe’s in een samenleving zijn: die groep heeft de macht.

Joseph Joffe werkt voor de Power Elite. (http://en.wikipedia.org/wiki/Josef_Joffe )
Hij signaleert de taboe’s maar doet geen poging hun herkomst te duiden.
Vreemd.

De Power Elite wil de hele wereld beheersen, en heeft belang bij een Melting Pot, een multiculturele en multiraciale samenleving. Interne haat en nijd houdt de mensen bezig ( kijk eens wat Geert niet aan een aandacht naar zich toe trekt) en laat de machthebbers ongemoeid.
Israel Shamir heeft er een heel begrijpelijk ( veel leesbaarder dan Joffe, en veel informatiever) essay over geschreven:
http://www.israelshamir.net/English/immigration.htm
Maar Shamir behoort niet tot de Power Elite, dus komt hij in de MSM nauwelijks aan bod.
Lees en oordeel zelf.

---

---

Behalve voor de lompheid van de stelling zal een Turk niet boos worden als beweerd wordt dat hun voorouders 1 miljoen Armenen hebben vermoord. Een Turk zal pas protesteren als die massamoord genocide wordt genoemd, want die term is gereserveerd voor een 'deliberate and systematic' massamoord op een bevolkingsgroep. De Turk zal vertellen dat het in de jaren waarin deze massamoord zich voordeed (ruwweg 1915-1917) zo'n ongelofelijk zooitje was in zijn land, dat van 'deliberate and systematic' gewoonweg geen sprake kon zijn. Een centrale overheid was nagenoeg absent, en al helemaal niet in staat om zich met een planmatige operatie als een massamoord op een bevolkingsgroep bezig te houden. Feitelijk vond de massaslachting en -deportatie hoofdzakelijk plaats door locale 'warlords' die ten behoeve van hun eigen machtsbasis en territorium bezig waren met 'ethnic cleansing'. Waarbij de Armeense machthebbers zich overigens ook niet onbetuigd hebben gelaten. Onderlinge systematische afstemming tussen de warlords is nooit gebleken.
En de Turken hebben dus niet helemaal ongelijk wanneer zij tegen de term genocide protesteren. Zij worden er liever niet aan herinnerd, dat is waar. In die zin is de strijd over de term genocide eigenlijk een schimmengevecht, want over de feitelijke geschiedenis bestaat nauwelijks controverse tussen een Turkse en een Armeense visie. In de context van het artikel van Joffe is het interessant hoe het komt dat bij zovelen blijft hangen dat de Turken de massamoord officieel zouden ontkennen. Een simplistische wereldvisie misschien, waarbij de wereldgeschiedenis bij voorkeur wordt ingedeeld in de goeden en de kwaden, of een onwelwillende houding ten opzichte van de Turken, gevoed door hun wel erg eenzijdige nationalistische instelling. Die op zijn beurt weer wordt gevoed door een interne onzekerheid over de houdbaarheid van de idee van een Turkse natie-staat, een idee die feitelijk pas onder de aanvoering van Ataturk werd geforceerd.

---

---

Weggewikt door de redactie.

---

---

Om te kunnen reageren moet u zich eerst hier registeren.
Reacties die niet voldoen aan de huisregels worden verwijderd.

Uw reactie

Wachtwoord   

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt