Het celibaat waartoe geestelijken door de kerk gedwongen worden. Hoe naïef is de gedachte dat bidden tot God onze lichamelijke verlangens doet vergeten?

Zelf heb ik nooit tot God gebeden en mijn eerste seksuele relatie hield ik over aan mijn middelbare schooltijd. Het betreffende meisje zat naast me bij Grieks. We waren met z’n drieën; het universum was niet groter dan het klaslokaal. Dag in dag uit worstelden we ons door de taaie grammatica die zij begreep en ik niet.

Tijdens de Rome-reis tenslotte ontbrandde mijn lust die ik voor het eerst aanzag voor zoete liefde. Op de Toneelschool gebeurde dat voor de tweede keer toen mijn wereld zich opnieuw vernauwde tot een welhaast sektarische klas studenten. Liefde woekert bij de gratie van de omstandigheden. Zet vijf mensen in een Big Brotherhuis en er ontstaat vroeg of laat een relatie waarvan wordt beweerd dat het ‘ware liefde’ is.

Op net zo voor de hand liggende wijze rijden we onze scheve schaatsen: met onze secretaresses of onze Filippijnse schoonmaakmeisjes of met de actrices waarmee we geacht worden een romantische scène te spelen.Bill Clinton en naar het nu schijnt zelfs Barack Obama gingen vreemd met hun campagnemedewerkster. Rolmodel of niet, we branden allemaal van begeerte, een fysiologische onontkoombaarheid. En fraai of niet, we doen het vroeg of laat met de middelen die voorhanden zijn.
Lees verder

Bron: De Volkskrant