Toen Job Cohen vrijdagochtend een Haags kantoorgebouw betrad, arriveerde hij niet alleen op de plek waar de Stemwijzer gelanceerd zou worden, maar eigenlijk vooral op een feestje van Jan Peter Balkenende. 

Even tevoren was Balkenende er door een handenwrijvende Stemwijzer-directeur ontvangen – ‘Gefeliciteerd met uw verjaardag!’ – en onder een opgewekt ‘Lang zal hij leven’ naar een tafel met een grote slagroomtaart geleid.

Balkenende begreep dat dit zijn kans was de bijeenkomst naar zijn hand te zetten, greep een mes, sneed de taart in stukjes en – ‘Waar zijn de vorkjes?’ – deelde die uit aan iedereen die zo stom was om bij hem in de buurt te blijven staan.

(Zelf schoot ik weg en bracht mezelf vliegensvlug in veiligheid, waarop enkele verslaggevers bezorgd naar me toe kwamen: ‘Wat gebeurde daar? Wilde hij jou geen gebakje geven?’)

Toen Cohen even later binnen kwam lopen – nog niet helemaal wakker – duurde het geen twee seconden of Balkenende duwde hem een gebakje in handen: ‘Wat ontzettend leuk, Job, dat je mijn verjaardag mee komt vieren!’

Wat blijft er over van een leider als wij hem een gebakje in handen duwen? Hoe komt een leider van zo’n gebakje af? Meteen wegzetten of opeten, was onbeleefd.


lees verder

Bron: De Pers