Zonder er één vuilniszak voor te hebben hoeven openen, wist Alexander Pechtold in januari 2006 al te vertellen dat de Haagse politiek waarbinnen hij toen een jaartje als minister had rondgelopen, ‘veel vuiler en vunziger was dan de mensen denken’.

Hij kreeg een standje van Balkenende en zelfs een uitbrander van Zalm, maar daarmee was de zaak afgedaan. Alexander heeft nooit toegegeven dat hij zich had vergist, dus ook nooit excuses aangeboden. Jan Peter en Gerrit hebben nooit beschaamd erkend dat Alexander gelijk had, en dus ook nooit ontslag genomen. Alles bleef op het Binnenhof bij het oude: vuil en vunzig, althans vuiler en vunziger dan ik altijd had gedacht. En er was geen nieuwe journalistieke code nodig.

Het signaal was intussen afgegeven, ons wantrouwen was gewekt. De kloof tussen burger en Den Haag was benoemd. Allemaal dankzij de wake-up call van Alexander Pechtold.

Kereltje.

Zo heb ik hem lang gezien. Misschien de laatste tijd wat minder omdat hij dikwijls op Wilders durfde te reageren – en dan leek je gauw een kerel. Maar maandagavond zat hij bij Knevel en Van den Brink, en herkende ik hem weer uit de dagen van Balkenende III.

Knevel en zijn christenbroeder Van den Brink op weg naar 9 juni! Dat moest toch meteen iets gekruids geven aan een weglopend slap televisieseizoen. Wat zouden ze aanpakken? Hun journalistieke tafel stelde me even teleur. Zag ik daar niet Ed Kronenberg zitten, de Nederlandse delegatieleider bij de Libische vliegtuigramp? En werd er niet een dominee aangekondigd die de rouwbegeleiding van een heel nabestaand dorp was aangegaan? En zat daar niet Alexander Pechtold met tegenover zich één van de twee hoofdredacteuren van het vuilniszakkentijdschrift?

Lees verder in NRC Next

Bron: NRC Next