Er is wel eens beweerd dat debaters zijn als de inktvissen die, zodra zij in het nauw komen, zwarte inkt verspreiden om aan het zicht te onttrekken wat zij precies hebben gezegd
. Je ziet dat veel gebeuren in de talloze verkiezingsdebatten die momenteel worden gehouden. Het is een mooi gezicht, dat democratische vliegen afvangen, maar eerlijk gezegd heb ik meestal geen idee waar het over gaat.
Neem de AOW.
Bij de ene partij begint de verhoging in 2015, bij de andere partij in 2020. De ene partij doet er in 2015 eerst één jaartje bij tot 66; de andere partij doet er in 2020 ineens twee jaartjes bij. Of zoiets.
‘Om de pijn te verzachten’, zoals dat heet, wordt er door alle partijen onmiddellijk gecompenseerd. Daar moet u maar eens op letten. Er kan geen maatregel worden genomen, of ons worden gelijktijdig goedmakertjes beloofd. Je zou vervolgens bijna denken dat er niets is veranderd en dat die hele maatregel net zo goed niet genomen had kunnen worden.
Ook is het een oude debaterstruc om met een onderzoek te komen, waarvan niemand de resultaten bij de hand heeft en kan controleren. Marcel van Dam deed dat altijd in het Lagerhuis en Maurice de Hond doet het in die reclamespotjes.
Eigenlijk zou elke omroep en elke krant een methodoloog in dienst moeten hebben om al die onderzoeken op waarde te schatten. Op die manier zou je bijvoorbeeld echt een uitspraak kunnen doen over de vraag of de criminaliteit in Amsterdam tijdens het burgemeesterschap van Cohen is gestegen of juist is gedaald.

Lees verder in de Volkskrant

Bron: de Volkskrant