‘Er was eens een Nederlandse man, die eigenlijk weinig voorstelde, maar die desondanks acht jaar minister-president bleef. Het land bevond zich in die dagen namelijk sociaal, economisch, cultureel en intellectueel in een diepe crisis: als je toen de basisschool zonder al te veel kleerscheuren had voltooid, noemden ze je al ‘hoger opgeleid’. IJverig was hij wel, die man. Hij leidde in die acht jaar vier verschillende kabinetten! Hij heette trouwens Jan Peter Balkenende.

‘Wat hij sprak had dikwijls natuurlijk te maken met politiek. Dat werd van een premier verwacht. Maar hij praatte eigenlijk nog vaker over alledaagserigheden, trivia, ditjes, datjes, beuzelarijen. Dus bijvoorbeeld dat je fatsoen moest doen, liefst samen. Of dat we de draad van de Verenigde Oostindische Compagnie weer moesten oppakken. Toch? En hij schreef brieven aan Harry Mulisch, of die als groot schrijver niet méér kon participeren in het maatschappelijk debat. Maar ook aan de spelletjespresentatrice Lucille Werner die hij steunde voor het behoud van Lingo, het meest bekeken televisieprogramma van het Nederlandse bejaardentehuis. Toen een Volendammer straatzanger (van wie hij toevallig het mobiele nummer in zijn drukke agenda had staan) voor een inmiddels Milanese straatvoetballer in de steek was gelaten door Yolanthe Cabau van Kasbergen, troostte hij de doodongelukkige jongen in een warm, persoonlijk gesprek.


Lees verder in NRC Next

Bron: NRC Next